Πέμπτη, 31 Μαρτίου 2011

Αντίο


Οι άνθρωποι ανησυχούν πάρα πολύ μήπως κάνουν λάθος επιλογές, όταν εκείνο για το οποίο θα έπρεπε να ανησυχούν πραγματικά, είναι όταν δεν κάνουν καμία.

Μπορώ να σου πω πλέον με βεβαιότητα το λόγο που δεν έφευγα. Φοβόμουν. Σου είχα πει κάποτε: "Αυτό που φοβάμαι είναι μη πεθάνουν οι άνθρωποι που αγαπάω." Για αυτό δεν έφευγα. Και αυτό ένας μεταφορικός θάνατος είναι.. Αλλά, όχι πια, εγώ φεύγω και αν χαθείς και εσύ "άξιζε" να "πεθάνεις". Και επειδή τα μάλλον και τα κάπως ακούγονται δήθεν, σε χαιρετώ. Θα ήθελα πολύ να μη με αφήσεις να το κάνω, γιατί κατά βάθος όλοι πιστεύαμε στα παραμύθια όταν ήμασταν μικροί και κάποια τα φοβόμασταν, σε κάποια ψάχναμε την πριγκίπισσα και σε άλλα έναν ουτοπικό αληθινό κόσμο. Και επειδή είμαι ακόμη παιδί ψάχνω κάπου εκεί τη ζωή μου και ας φοβάμαι.. Αν δεν είσαι εκεί πια, θα το καταλάβω, κάτι ήταν λίγο, κάτι ήταν πολύ, τίποτα αρκετό. Μπορεί τελικά το όμορφο να είναι υποκειμενικό ακόμη και για εμάς, εμάς που κοιτάμε στα μάτια και είμαστε έξω από τις γυάλες τους. Μόνο για να καταλάβουμε...

Είναι και εκείνο το δίλημμα που λες να χάσεις λίγο από εσένα για να κρατήσεις το όμορφο που δε βρίσκεις συχνά.. Αλλά αξίζει τελικά; Τείνω όπως έναν απροσδιόριστο όριο από τη μία στο ναι και από την άλλη στο όχι. Μόνο για να καταλάβω...

Οι επιλογές μας τελικά μας καθορίζουν και αν η δική σου είναι η σιωπή, η δική μου είναι η επιστροφή. Αν ξέρεις να επιστρέψεις στο σημείο που χάθηκες, θα ξέρεις και να διαλέξεις άλλη διαδρομή.
Σε ευχαριστώ που χθες έκανες εκείνη τη βόλτα μαζί μου στη θάλασσα και ας ήταν στον Πειραιά. Δεν ήταν ωκεανός όπως είπες, ήταν όμως ένα καθρέφτισμα αυτού και ήταν αρκετό αυτή τη φορά.

Αντίο. Χωρίς κλάματα αυτή τη φορά, μόνο σκέψεις, σκέψεις που ελπίζεις το πρωί να χαθούν.

9 σχόλια:

Horace είπε...

Αυτό τον εφιάλτη τον ξέρω.
Και η ομορφιά που δεν βρίσκεις συχνά, είναι ο εαυτός σου, είναι απλά μέσα σου και δεν χάνεται. Αναδύεται κάθε φορά που βρίσκεις ένα κομμάτι της ψυχής σου στον κόσμο, σε ανθρώπους, σε στιγμές.
Μη φοβάσαι, το μέλλον είναι παραμύθι- απλά το γράφεις όσο περπατάς...

Menia είπε...

Αναδύεται κάθε φορά που βρίσκεις ένα κομμάτι της ψυχής σου στον κόσμο, σε ανθρώπους, σε στιγμές.

Εντελώς αυτό...

Μόνο να μη χαθεί στη διαδρομή και ας είναι το παραμύθι να έχει άσχημο τέλος.

Horace είπε...

Δε θα χαθεί, είσαι εσύ απλά με περισσότερες ιστορίες να πεις.
Άλλες καλές, άλλες κακές.
Για μένα, τον εαυτό σου τον ανακαλύπτεις σιγά σιγά από τέτοιες στιγμές- και δεν είμαι ο κατάλληλος άνθρωπος να δώσω συμβουλή- αλλά η ομορφιά είναι σε ό,τι ζεις.
Ακόμα και στα παραμύθια με άσχημο τέλος, ακόμα και στις θλιμμένες σου στιγμές μπορείς να βρεις την ομορφιά που αναζητάς.
Απλά καλύτερα να μην τη βρεις εκεί :P

D.Angel είπε...

Πολύ τρυφερό, ρομαντικό
και όμορφο!
Πολλά φιλιά γλυκιά μου!

Suspect είπε...

well..... the true rebels, always walk alone anyway...

Menia είπε...

Horace, βρίσκεις ομορφιά και σε αυτές τις στιγμές, απλά δεν είναι όταν είναι πραγματικά μόνο στιγμές.. όχι κάτι διαρκές..

Σε ευχαριστώ D.Angel! Φιλιά και σε σένα! :-)

Suspect, καλώς ήρθες στο μπλογκ μας! Walking alone, is a partial solution, not the solution, unfortunately..

JK O SΚΡΟΥΤΖΑΚΟS είπε...

ΠΟΛΥ ΟΜΟΡΦΟ.ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΣΟΥ.ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΧΑΡΕΣ ΝΑ ΠΑΙΡΝΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ.

!sweety! είπε...

Δύσκολη λέξη το αντίο!Πολλές φορές όμως τη λες γιατί με τον τρόπο αυτό φροντίζεις αυτούς που νοιάζεσαι και αγαπάς.
Αν σε ξέρουν,βρίσκουν τον τρόπο να γυρίσουν και το αντίο είναι σαν να μην ειπώθηκε ποτέ!
Αν πάλι όχι...well,είναι ακόμη μια εμπειρία!
Να προχωρήσεις παρακάτω γιατί...ακόμη κι αν η ζωή μοιάζει με σκοτεινό ουρανό,πάντα θα υπάρχουν αστέρια που θα φωτίζουν το δρόμο σου!!!
Φιλιά!

Menia είπε...

Να είσαι καλά κι εσύ JK! :-)

!sweety!, αυτά τα αστέρια κυνηγάω, μα μερικές φορές νομίζω πως είναι οφθαλμαπάτες.. Φιλιά και σε σενα, να περνάς όμορφα!