Τετάρτη, 9 Φεβρουαρίου 2011

Σκοτάδι φωτός

Θέλω να χαθώ
Να χαθώ στο σκοτάδι
Και εσύ να με βρεις
Να με βρεις στο φως της ψυχής

Δεν είναι νύχτες που ζητώ
Ούτε και μοναξιές
Μονάχα ήλιους
Ήλιους να φωτίζουν τους δρόμους
Δρόμους που ακολουθούμε
Που επιλέγουμε και αναζητούμε

Επέστρεψε σε ηλιαχτίδες
και εγώ θα σε πιστέψω
ακόμη μια φορά
γιατί μπορώ, γιατί θέλω
γιατί σ’ αγαπώ.

Και αν δεν επιστρέψεις, τότε θα φύγω, θα σου ζητήσω να εξαφανιστείς, να χαθώ και εγώ στο σκοτάδι για να εκτιμήσω το φως, για να βρω τους ήλιους που χαθήκανε εκείνα τα βράδια. Είναι αυτή η σκέψη που τριγυρίζει στο μυαλό, και αυτό το δάκρυ που επιμένει να εμφανιστεί και μια απόφαση που πρέπει να παρθεί για να μη χαθώ εγώ στην ανυπαρξία τελικά. Είναι πολλά. Και πώς να αντέξει μια ψυχή;

- Θα αντέξεις, είναι επιβίωση. Ας πιούμε ένα ποτήρι κρασί.
- Όχι, όχι δε έφτασε ακόμη η ώρα της απόφασης. Λίγες μέρες μόνο, λίγες,... αυτή τη φορά μετρημένες.

Μια αγκαλιά, μονάχα, να αντέξω το ταξίδι.

Παρασκευή, 4 Φεβρουαρίου 2011

Αυτός


Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Να καταλήξουμε κάπου. Είναι αυτός και εκείνος. Είναι μια απουσία και μια αγκαλιά. Είναι μια ψυχή και μια αδυναμία. Είναι ένα μυαλό και ένα πρόσωπο. Είναι πολλά και είναι ελάχιστα. Όλα γίνονται για μια δόση αγκαλιάς. Και όταν η δόση είναι αρκετή.. τότε κάθε τι δεύτερο και εκείνο μάλλον περιττό. Και εκεί που το κάτι γίνεται περιττό, καλείσαι να ξανακάνεις το περιττό κάτι. Όχι γιατί δε μπορείς αλλιώς, μάλλον δε θες. Γιατί σε λίγο η δόση θα εξασθενίσει και τότε θα είναι το τίποτα αυτό που όμως είναι αρκετό. Και πάλι μελαγχολία. Και πώς να βγεις από αυτήν όταν οι στιγμές είναι ελάχιστες;

Ας είναι μια καρδιά
καλά κρυμμένη
και μια ζωή
να περιμένει.

Ίσως κάποτε
ίσως να λάμψει το τίποτα
ή το απόλυτο
να γίνει αυτό που προσπαθεί.

Ας είναι μια μέρα
να ζήσουμε
να Νοιώσουμε
να μείνουμε.

Μια παραδοχή αλήθειας, τίποτα παραπάνω.