Λάμψη

Ταυτίζεσαι πια με τον Οδυσσέα, μπαίνεις στο πρώτο καράβι και φεύγεις για την Τροία ή την Ιθάκη, σημασία πια δεν έχει ο προορισμός, τον είχες χάσει από καιρό, σημασία έχει το ταξίδι. Θαρρείς πως θα είσαι μόνη σε αυτό το καράβι, όχι γιατί δεν βρήκες άνθρωπο να σε ακολουθήσει, αλλά γιατί δεν βρήκες τον εαυτό σου ακόμη. Μα..

Δυο μάτια καρφωμένα

ένα χαμόγελο μικρό

μια αγκαλιά ανοιχτή

και ένα όνειρο κρυφό

Δεν είναι όνειρο,

είμαστε εμείς

εμείς μαζί.

Σαστίζεις και αναρωτιέσαι

αν ζεις ή αν πέθανες..

ή μήπως τελικά

βρήκες συνταξιδιώτη;

Χαμογελάς χαζά,

σου έλειψε αυτό.

Σιωπάς κι αγναντεύεις τον κόσμο

μέσα από μια αγκαλιά

Τι κι αν κάποιες φορές δε ξέρεις πού θα σε βγάλει; Απόψε η νύχτα είναι όμορφη, εκείνη η σκιά ανύπαρκτη κι εσύ.... ω εσύ, σχεδόν ευτυχισμένη.

Σχεδόν..;

Ευτυχισμένες στιγμές που ελπίζεις να διαρκέσουν, που ελπίζεις να κρατήσουν την αίσθηση της μυρωδιάς εκείνου του κρασιού που γεύεσαι αργά και δε θέλεις να μοιάσει με το προηγούμενο.

Γιατί.. προσπαθείς να δεις πως, δεν μπορείς να ανακαλύψεις νέους ωκεανούς αν δεν έχεις το κουράγιο να χάσεις την ακτή από τα μάτια σου.

Καλό ταξίδι..

Τώρα

Και να που οι μνήμες μας ξαναζωντανεύουν
τώρα που χάνεσαι μέσα στο πέλαγος.
Κάθε δάκρυ να σου θυμίζει πως η θάλασσα
είναι ένα μακρινό ταξίδι, τώρα που τα ταξίδια μας
δε θα πραγματοποιηθούν, τώρα που ανακαλύπτεις
πως η πραγματικότητα είναι ένα ψέμα μέσα σε κάποιο άλλο.
Δε θα είναι μακριά η χώρα της γέννησης μας, τα δάκρυα των πολλών
είναι η ευχαρίστηση των λίγων, για αυτό μη με κάνεις να δακρύζω άλλο.
Δέξου αυτό το τελευταίο φιλί, τώρα που η γη σε παίρνει όλο και πιο μακριά μου,
που ο χρόνος θα με κάνει να σε θέλω πιο πολύ, τώρα που η απόσταση με σκοτώνει.

Θλίψη

Σταμάτα πια να ψάχνεις, δε κουράστηκες αυτή την αναζήτηση; Μπορεί χθες να σου γελούσε, μα σήμερα ξέχασε το πως και πώς να την συγχωρέσεις για αυτό; Όταν ούτε πια αυτό το χαμόγελο δε σου χαρίζει. Και πώς μπόρεσες να αφήσεις τόσους ανθρώπους να περάσουν; Ήδη πια το μέτρημα δε χωρά στη μία παλάμη.. Σταμάτα πια να ταξίδευεις, η ζωή δεν είναι παραμύθι και αυτή δεν είναι η ιστορία αγάπης σου, δε πρέπει να είναι. Μπορείς να κοιτάξεις τον ουρανό μόνος σου το βράδυ και να μη τη σκεφτείς, μπορείς να το καταφέρεις για μια φορά και ίσως την επόμενη να μη φοβηθείς τόσο. Γραπώσου σε μια αγκαλιά και μη σκεφτείς, μην αφήσεις τον εαυτό σου να προλάβει, για μια φορά σταμάτα να είσαι οδηγός, απλά οδηγήσου. Πόσο πια μπορεί να πονέσει; Μάθε να ξεχωρίζεις τη γρατσουνιά ενός τριαντάφυλλου και ενός πεθαμένου έρωτα. Νιώθω τον πόνο σου, μα άντεξες τόσα και άλλωστε ποτέ δε θα χορέψετε αυτό το τανγκό μαζί παρά μόνο στα όνειρά σου που σε ξυπνάνε τρομαγμένο το πρωί, τόσο που το όνειρο μοιάζει με εφιάλτη, τόσο που έχεις μπερδέψει την ευτυχία με τη θλίψη.

Πιες αυτό το κρασί και μίλα μου, ξέρω πως οι μεγάλοι πόνοι είναι βουβοί, μα τόσα λόγια μέσα στη σιωπή είναι χειρότερα. Για σένα. Για εμάς. Και τα δάκρυα που δεν ρίχνεις, πλημμυρίζουν τις σκέψεις μου. Μπορεί αυτό που τελικά τόσο καιρό σε κρατάει πίσω να είναι που αγαπάς να αισθάνεσαι. Θυμάσαι τότε που σου διάβαζα εκείνο το βιβλίο; Θυμάσαι που σου είπα: Ο πιο βαθύς τρόπος για να αισθανθούμε κάτι είναι να υποφέρουμε γι' αυτό; Μπορώ πλέον να καταλάβω απόλυτα γιατί στέκεσαι στην άκρη του γκρεμού, αλλά αυτή η ζάλη που σε κάνει να νομίζεις πως κινείσαι, είναι απλά μια παραίσθηση. Δως μου το χέρι σου, άκου το φεγγάρι που ουρλιάζει κι ακολούθα το δάκρυ του. Θα φύγουμε μαζί από εδώ, στο υπόσχομαι.

Έπρεπε να ξεφύγω, αλλιώς ήμουν χαμένος,

αλλά ο άγνωστος του σταθμού με περίμενε κιόλας στην άκρη του ταξιδιού μου.

Ποιος άγνωστος; Ήμουν εγώ ο ίδιος νικημένος κι άνοιγα τις πόρτες στα σταματημένα βαγόνια κι έβγαινα απ’ την άλλη μεριά του ονείρου.

Ω θλίψη, σε μάθαμε από παιδιά, σχεδόν πριν γνωρίσουμε τον κόσμο.

Τάσος Λειβαδίτης

Φιλί που αγάπησες

Δε νιώθεις το ξέρω, δεν αισθάνεσαι όπως οι

άλλοι, στην απόλαυση θα σταθείς μια στιγμή

αλλά δες τις μάγισσες κάνουν τους πάγους να παίρνουν

φωτιά και δες έφτασες στο τελευταίο σκαλί.

Φίλοι και γνωστοί χαιρετούν αυτό το καημό

φεύγεις όπως και ο πόνος, που άλλοτε

χρύσωνες τώρα είναι μόνος, στείρος.

Από το γκρεμό σε χωρίζει ένα φιλί

δως του την τελευταία παράσταση από το δικό σου κορμί

από την πείρα σου, κράτα μόνο αυτό που θες

μην στερήσεις όμως το φιλί που αγάπησες.