Ανάσα. Αυτό χρειάζομαι. Μία ανάσα και να μη σκέφτομαι τίποτα.
Βράδυ. Θάλασσα.
Περπατάω δίπλα της, αναπνέω.
Πολλές φορές αισθάνεσαι να πνίγεσαι... ίσως να είναι οι ιδέες και τα λόγια των άλλων που δε σε αφήνουν να αναπνεύσεις, ίσως και να σου δείχουν πως εκείνοι δε ξέρουν την ανάσα τη δική σου. Την ελευθερία σου.
Κάτι σε τρομάζει. Δεν είναι που γλίστρησες και βραχηκαν τα πόδια σου στη θάλασσα, ούτε το τρομαγμένο ουρλιαχτό του παιδιού, είναι που είδες τους άλλους να πέφτουν, να χάνουν τον εαυτό τους, λίγο από το μυαλό τους. Είναι οι φωνές, οι φωνές της αλήθειας. Μάλλον της πραγματικότητας.
Απογοήτευση. Συνειδιτοποιείς πως τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται, βλέπεις τα ελαττώματα των ανθρώπων που σε σημάδεψαν για μια βραδιά και τρομάζεις. Όταν η αλήθεια η δική σου, η δική μου, δε σημαίνει τίποτα για αυτούς, τρομάζεις. Καταλαβαίνεις όμως, αλήθεια τώρα, γιατί ήταν μια βραδιά... γιατί δεν ήταν μια ζωή.
Η μισή μου αλήθεια και το μισό σου ψέμα.
Αλήθειες, αξίες, ελπίδες, όνειρα. Όλα δικά μου, δικά σου, όταν η αλήθεια τους, είναι η δική σου και το παραμύθι τους, δικό σου.
"Και τ' όνειρο πάλι την αλήθεια θα σώσει"
Ανάσα
Ο δρόμος, ο χρόνος και ο πόνος
Στο δρόμο που ήμασταν, στο χρόνο που πέρνουσε, στο πόνο που γελούσε, εκεί που ήμασταν μαζί, εκεί που περπατάγαμε μαζί, εσύ ήσουν μόνος σου και εγώ μαζί σου. Σαν όνειρο δικό μου, η αλήθεια η δική σου. Κάθε μουσική και κάθε τραγούδι γραμμένο για μας, για σένα. Τραγούδι θλίψης, αγάπης και μίσους, αλήθεια γιατί;
Καθόμασταν εκεί μαζί και κοιτάγαμε τα αστέρια... τι όμορφα που έμοιαζαν, λίγο φοβισμένα από το μεγαλείο του ουρανού, σαν ψυχές ανθρώπων που ψάχνουν να βρουν το δρόμο τους σε ένα λαβύρινθο σκέψεων. Χάσανε το μίτο της Αριάδνης και τα όνειρα 'μείναν εκεί μέσα παγιδευμένα. Όλα μοιάζουν τελειωμένα, όμως κάτι ακόμη τα αφήνει να λαμπυρίζουν, να δίνουν στους ανθρώπους την ελπίδα, ελπίδα για τα χαμένα όνειρα.
Κάποιος να τραγουδά
Ψάξε να με βρεις
στους στίχους της βροχής
στις σταγονες της ψυχής
στης αγάπης τη γιορτή
...και οι νότες της βροχής να πέφτουν σαν γλυκιές αναμνήσεις πάνω στις ψυχές των ανθρώπων, πάνω στις καρδιές μας, υπενθυμίζοντας μας γλυκά κάθε χαμένο όνειρο, δάκρυ στο πρόσωπό μου.
Παράκληση
Περπατώ πολύ καιρό ψάχνοντας να βρω, το πως και το γιατί. Τυχαία βρίσκομαι στο δρόμο όπου θα δω εσένα πάνω από έναν νέο. Τον κράταγες σφικτά και του έλεγες φοβάμαι. Σε πλησιάζω και σου λέω:
Αγαπημένη μου κλαις
δωσ' μου το χέρι σου
και βάλτο στην καρδιά μου.
Πεθαίνω! με ακούς;
Κάποιο μαχαίρι με παρέλυσε
φεύγει η ζωή στάλα στάλα.
Πάντα μια όμορφη σκέψη
είχα για οδηγό, όμως τα
όνειρά σου τα μπερδεμένα δε θα ζήσω
τα όμορφα ματάκια σου να φιλήσω
τα χειλάκια σου να γευτώ,
κάθε ονειρό μου μαζί σου να δω.
Όμως τώρα ξάπλωσε δίπλα μου
και δώσε μου ένα φιλί σου
και πάρε την ψυχή μου.
Ο νέος ήμουν εγώ, ότι δε πρόλαβα να πω.... μίλησε η πράξη.
Σε παρακαλώ, σβήσε το φως του ουρανού, έρχομαι να σε πάρω.
Ανάμνηση
Με λίγη καθυστέρηση και η δική μου συμμετοχή στο παιχνίδι που μας προσκάλεσε ο JK.
Τα παρακάτω τραγούδια είτε με σημάδεψαν με κάποιο τρόπο, είτε αποτελούν λόγια ειπωμένα και μη, δικά μου ή άλλων.
Υ.Γ. Με τη σειρά μου καλώ όποιον επιθυμεί να πάρει μέρος σ' αυτό το παιχνίδι!
Καλό σας βράδυ! Πολλές αναμνήσεις για μια νύχτα...
