Δευτέρα, 18 Μαΐου 2009

Παράκληση




Περπατώ πολύ καιρό ψάχνοντας να βρω, το πως και το γιατί. Τυχαία βρίσκομαι στο δρόμο όπου θα δω εσένα πάνω από έναν νέο. Τον κράταγες σφικτά και του έλεγες φοβάμαι. Σε πλησιάζω και σου λέω:

Αγαπημένη μου κλαις
δωσ' μου το χέρι σου
και βάλτο στην καρδιά μου.
Πεθαίνω! με ακούς;
Κάποιο μαχαίρι με παρέλυσε
φεύγει η ζωή στάλα στάλα.
Πάντα μια όμορφη σκέψη
είχα για οδηγό, όμως τα
όνειρά σου τα μπερδεμένα δε θα ζήσω
τα όμορφα ματάκια σου να φιλήσω
τα χειλάκια σου να γευτώ,
κάθε ονειρό μου μαζί σου να δω.
Όμως τώρα ξάπλωσε δίπλα μου
και δώσε μου ένα φιλί σου
και πάρε την ψυχή μου.


Ο νέος ήμουν εγώ, ότι δε πρόλαβα να πω.... μίλησε η πράξη.
Σε παρακαλώ, σβήσε το φως του ουρανού, έρχομαι να σε πάρω.

3 σχόλια:

Forerunner είπε...

Μπράβο ρε Εφιάλτη!
Λίγο να έχουμε ταξιδέψει τη μέρα που δημοσιεύεις κάποιο κείμενό σου και μας παίρνεις από το χέρι να μας ταξιδέψεις κι όλλο! Μπράβο σου!
Να είσαι καλά!

Menia είπε...

Όμως τώρα ξάπλωσε δίπλα μου
και δώσε μου ένα φιλί σου
και πάρε την ψυχή μου.
Μια ομορφιά, μια αισιοδοξία και το φως δε θα σβήσει...

Φιλιά πολλά και καλό κουράγιο Εφιαλτάκο!

JK O SΚΡΟΥΤΖΑΚΟS είπε...

ΦΟΒΕΡΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΟΥ.ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΑ.