Πέμπτη, 24 Ιανουαρίου 2008

Κι ήθελε ακόμα




Κι ήθελε ακόμη πολύ φως να ξημερώσει. 'Ομως εγώ
Δεν παραδέχτηκα την ήττα. 'Εβλεπα τώρα
Πόσα κρυμμένα τιμαλφή έπρεπε να σώσω
Πόσες φωλιές νερού να συντηρήσω μέσα στις φλόγες.
Μιλάτε, δείχνετε πληγές αλλόφρονες στους δρόμους
Τον πανικό που στραγγαλίζει την καρδιά σας σα σημαία
Καρφώσατε σ' εξώστες, με σπουδή φορτώσατε το εμπόρευμα
Η πρόγνωσις σας ασφαλής: Θα πέσει η πόλις.
Εκεί, προσεχτικά, σε μιά γωνιά, μαζεύω με τάξη,
Φράζω με σύνεση το τελευταίο μου φυλάκιο
Κρεμώ κομμένα χέρια στους τοίχους, στολίζω
Με τα κομμένα κρανία τα παράθυρα, πλέκω
Με κομμένα μαλλιά το δίχτυ μου και περιμένω.
'Ορθιος και μόνος σαν και πρώτα περιμένω.

Μανώλης Αναγνωστάκης

Τι άλλο να πεις

7 σχόλια:

Menia είπε...

Μάλλον θα πρέπει να το διαβάσω ακόμη μια φορά... :)

Εφιάλτης είπε...

Ένας λόγος ο οπόιος δε μπορείς να το καταλάβεις είναι ότι το κείμενο αυτό είναι απόσπασμα. Τώρα πρέπει να ξέρεις πως αισθάνομαι για να δημοσιεύσω αυτό.

KitsosMitsos είπε...

Να θέλει... Για πόσο ακόμα όμως;

blue είπε...

ax...omorfo..

Εφιάλτης είπε...

@Κιτσομίτσο, δε ξέρω....

@ Μπλε, όντως είναι όμορφο

skouliki είπε...

καλημεραααααααα

Because of you... είπε...

Απιστευτο αποσπασμα μικρουλη μου!!

"'Ορθιος και μόνος σαν και πρώτα περιμένω..."

Συγκλονιστικο!!

Πολυ πολυ γλυκες καλημερες!!!!