Θεωρίες

Το στενό εκείνο ήταν το πιο γνωστό σε όλη τη πόλη, όλοι
θέλανε να ρωτήσουν που κρυβόταν ο Ντίνος. Φήμες έλεγαν ότι όταν ήταν μικρός
χανόταν στα απέραντα σύννεφα των ονείρων, ερωτευόταν κοπέλες στα άστρα – εκεί όπου
ο ερωτευμένος μεταβάλλεται- αργότερα από δωμάτιο σε δωμάτιο για να δει τι;
Απορία...

Κάποτε προτού ο χρόνος τελειώσει ήρθε και με βρήκε στη
καμαρά μου όπου ήμουν μόνος και τι θες μικρέ τσαρλατάνε είπε, τα όνειρα είναι
ίδια και από την αρχή να ξεκίναγες πάλι στο τέλος το γνωστό θα έφτανες. Μου
είπε αυτός ο άτιμος δείχνει χαμένες ώρες στις ιδέες, κανείς δε μπορεί να
γυρίσει πίσω στο χρόνο, στο ταξίδι. Είδα βαλσαμωμένες γυναίκες και κοράκια
άνδρες, φιγούρες μα εκείνη εκεί σα να μη πέρασε μια μέρα, και στη Βίβλο το ίδιο
ισχύει, όλοι καθόμαστε και περιμένουμε. Τη δόξα δε αγάπησες και ναι θα
πεθάνεις. Ευτυχώς ο Θεος δε μας τα έδωσε
όλα, γιατί τότε όλες οι φωτογραφίες θα ήταν μούδιασμα στη θάλασσα. Η νύχτα που
θα φύγεις δωροδοκείται από τα αστέρια, θα σε θυμάμαι όπως τότε που έκανες μια
ερώτηση, στο όνειρο θέλω να χαθώ, να δω, να κάνω, να νιώσω, να με δω, να
γνωρίσω τον εαυτό μου. Από τότε που τελειώσε ο χρόνος χτυπάει 12 τα μεσάνυχτα
κάθε μέρα.

Στο τέλος όταν
έφυγε πήρε το άστρο του έρωτα, και αφού με άφησε στη κάμαρα κατάλαβα δυο
πράγματα προτού με σκεπάσουν, πρέπει να χαθείς για να μάθεις ποιος ήσουν και
αφού πέθανα κατάλαβαν ότι ο Ντίνος και εγώ ήμασταν το ίδιο πρόσωπο.

Σταγόνες

Ήθελα να γράψω κάτι για τον όμορφο άνθρωπο που έφυγε την Κυριακή το πρωί. Έκανα όμως το λάθος να συνδεθώ στο facebook, κάτι το οποίο μου στέρησε κάθε σκέψη. Είχαν φροντίσει όλοι αυτοί οι άνθρωποι των γυαλών να ανεβάσουν τραγούδια του ανθρώπου αυτού σε ένα προφίλ που ούτε νότα ομορφιάς δεν περιέχει.. Και πώς μετά να τιμήσεις αυτόν τον άνθρωπο;! Ήξερες εσύ ρε φίλε πως το "Πότε Βούδας, πότε Κούδας" το είχε πρωτοτραγούδησει ο Παπάζογλου; Ή μήπως ξέρεις κάποιο άλλο τραγούδι εκτός του "Αύγουστου";

Αφήνεις μια Κυριακή να περάσει, παραβλέπεις τη δευτέρα, μα την τρίτη παρατηρείς κι άλλα. Μιλάνε για αξιοπρέπεια τα ίδια άτομα που σε βρίζουν γιατί δε μπορούν να τα βρουν με τον εαυτό τους.. Και εκεί νομίζω κάπου τρελαίνομαι. Μίλησα κι εγώ για αξιοπρέπεια.

Μιλάνε για σεβασμό, οι ίδιοι άνθρωποι που δε σέβονται τον ίδιο τους τον εαυτό. Μίλησα κι εγώ για σεβασμό.

Μιλάνε για ειλικρίνεια, τα ίδια πρόσωπα που λένε ψέματα στον ίδιο τους τον εαυτό. Μίλησα κι εγώ για ειλικρίνεια.

Τρομακτικές καταστάσεις, ικανές να σε οδηγήσουν στην τρέλα, ή μήπως έχω ήδη τρελαθεί;

Σταματάω πια να μιλάω για αυτά. Μιλάνε οι άλλοι. Θα βρω κάτι πιο αληθινό την άλλη φορά. Σου ζητάω συγνώμη που ήμουν αφελής. Να προσέχεις Εαυτέ, μη μου τρελαθείς και χαθούμε και οι δυο.

‎.τίποτα άλλο πια.

Λυγμός

Ένα δέντρο

να γέρνει σε μια πλαγιά σπασμένη

ένας ήλιος

να καίει σε μια θάλασσα νεκρή

Μια πέτρα

Να κόβεται απ’ το κύμα στα δυο

Μια βάρκα

Να παρασύρεται στου ποτάμου τις ορμές

Και ας είν’ το δέντρο να σπάσει

Κι ο ήλιος να πέσει

Κι η πέτρα να χαθεί

Κι η βάρκα να τσακιστεί

Ο πόνος θα αντέξει τον πόνο

Και η αλήθεια τον δικό της

Μα…

Ένα όνειρο

Να πεθαίνει στο λυγμό της αυγής

Ποιος θα τ’ αντέξει;